Eindelijk gelukt! Het hele jaar zoek ik al iemand die met me duiken wil maar dat is pas afgelopen maandagavond gelukt. En hoe! Op ware tuts en truttiaanse wijze hebben Nick en ik Vinkeveen onveilig gemaakt.

Omdat er niet meer gevuld zou kunnen worden i.v.m. de afgebrande staat van de voorzieningen, mochten wij de gevulde flessen gebruiken van de onvolprezen Arjan en zijn lieftallige Marjo.

Na ruim een half jaar niet te hebben gedoken is het altijd weer even zoeken naar de juiste volgorde van opbouwen en dat viel verdomd niet mee! De eerste hap lucht uit mijn automaat leverde een bek vol stof op, stof dat zich in de afgelopen maanden op zolder heeft kunnen verzamelen. Ook bij Nick ging het van een leien dakje, ware het niet dat zijn eerste trap ijverig lucht stond te lekken. Nadere inspectie leverde geen aanwijzingen op over de lokatie van dit ongemak maar we besloten onder water te kijken waar deze lekkage zich bevond.

Tussen de hoosbuien door sopte we naar het water en daar bleek dat wij de edele tewaterlatingsstrategieën nog niet waren verleerd, Nick lazerde van het plateau af het water in en ik deed een poging via de trap te water te gaan, gleed uit over de groen uitgeslagen traptrede en donderde bovenop een collega duiker die net klaar was met zijn duik. Totaal verbouwereerd wist deze arme duiker geen woord uit te brengen waardoor ik niet merkte dat hij zijn arm had gekneusd door het contact met mijn meer dan 130kg.

Enfin, even kijken of we onder konden komen en dat konden we. Ik zag al snel waar de lekkage van Nick vandaan kwam en mede door een ooit half genoten semi professionele duikopleiding wist ik dat een groot lek niet zo’n probleem is wanneer je gewoon doet alsof het er niet is. Een probleem is pas een probleem wanneer jij dat als zodanig ziet: ergo, een probleem bestaat niet wanneer je daar de ogen voor sluit. Opgelost.

Eenmaal onder water zwom ik nog even om Nick heen om toch een laatste blik op die onafgebroken bellenstroom te werpen en vervolgde daarna de tocht naar waar ik de bus vermoedde. Ook in die ooit genoten opleiding is mijn richtingsgevoel danig aangescherpt en ik vertrouwde dus blind op dit verfijnde gevoel voor richting, zoals die bij mij aanwezig geacht mag worden. Tot mijn niet geringe verbazing bleek ergens ter hoogte van de zandrand naar beneden, een muur te zijn gebouwd en wij keken verbaasd naar elkaar……….een nieuwe muur? Waarom zou die in vredesnaam zijn geplaatst? En op zo’n stomme plek, daar waar je kunt afdalen naar de bus? We besloten even op te stijgen om poolshoogte te nemen en daar bleek dat we een meter of tien van de steiger weer op de kant waren gestuit. Als dat geen staaltje navigeren is!

Waarschijnlijk was dit de schuld van Nick, ook al weet ik nog niet precies hoe ik hem dit in de schoenen kan schuiven.

Verder: grote snoek in de bus, grote snoekbaars in het vrije water en een aantal stoethaspels die stof trapten.

Ach, de kop is er af. En het was leuk. Behalve het omkleden in de stromende regen maar ja, daar is het zomer voor.

Kees.

 

Juf Annie was een weekje te gast aan boord van de Wilhelmina. Ze wil er voorlopig weinig over kwijt behalve dan dat het duiken bijzonder aangenaam was, evenals het ouwe wijven zeetje, het gezelschap, de keuken en de uitstapjes op Terschelling. Misschien later meer?

Vermoedelijk is iedereen zo wakker als het maar kan. En vanuit die wakkere status begeeft eenieder zich daarheen waar hij/zij zich het prettigst voelt.  Dat lijkt voor de meeste wakkere lezers en lezerinnen op dit moment niet de waterkant te zijn!

Duiken…………pffffff……………. saai man………………..talk to the hand!

Ik durf te wedden dat er nog heel wat nieuwjaarsduikjes gemaakt kunnen worden. Die van mij heb ik uitgesteld totdat het water een temperatuur van 20 graden heeft bereikt.

En jullie?

Droge groet,

Kees.

P.s. ik ben nooit een liefhebber geweest van die natte bedoening! Geef mij maar een fiets of een flutboekje.

Het is een beetje still hier op de T&T site.

Is iedereen verzopen of zo?

Henk

Filed Under Duiken | Leave a Comment

Henk doet de groeten. Echt gesproken heb ik hem niet, hij was alweer weg toen wij boven kwamen. Trouwens Henk als je dit leest, je zoon heeft een schoentje verloren.



  • Archie kan duiken, dat bleek afgelopen woesdagavond
  • Ons 113 kilo duikplezier het ook kan, ook dat bleek afgelopen woensdagavond
  • Juf Annie tegenwoordig met een stoeipakje rondloopt met een paars biesje
  • Onderwater bij de Edelsteensingel te Alphen rare buizen lopen met snelkoppelingen die open kunnen. Waar De Rut weer een niet van af kon blijven
  • Het zicht goed was woensdagavond
  • Archie een hele mooie nieuwe auto heeft
  • Archie toch weer te hard werkt
  • Nick Archie nooit ziet op het werk
  • Ons Duikplezier eindelijk klaar is met zijn verbouwing - het zou tijd worden
  • Kees een nieuwe hobby heeft namelijk fietsen op de Utrechtse heuvelrug
  • Ons duikplezier nog steed klaagt over zijn drijfvermogen. Dit terwijl hij zo mooi aan de oppervlakte ligt
  • Archie nog steeds zijn leverkleurige Crocks heeft. Dit is zo 2007

Kortom het was weer gezellig aan de waterkant. Lekker bij gekletst met Archie en Ons Duikplezier. De Edelsteensingel toch erg mooi is onderwater, hoewel het leven wel op zich laat wachten.

Henk

Filed Under Duiken | Leave a Comment

Juffie Annie heeft een spoor van Henk gevonden op de duikstek Strijenham rond een uur of 10:00 op drie mei 2008. We houden jullie op de hoogte. En als jullie nog wat sporen vinden of als je hem spreekt, laat het dan even weten op het bekende noodnummer.

Het moet gezegd worden. Ze zijn niet bang om van mening te veranderen, Jumbo en H&M. Voor de niet ingewijde lezers zie “Zegerplas; het verhaal van een duikkaart die niet gemaakt gaat worden en dat is best jammer want duikend zuid-holland zat daar best wel op te wachten” voor wat er zich vooraf allemaal heeft gespeeld.

Welnu het is dus gelukt. De heren hebben vandaag een inventarisatie gemaakt van wat er allemaal te vinden is bij de stek “Zegerplas: Chinees”. Het water was aangenaam zeven tot dertien graden, het zicht goed en bovenwater lekker. Rond tien uur werd er begonnen met uitkleden, aankleden, optuigen en koffie. Jawel, onze 212 kilo duikplezier kwam zowaar met frisse moed langs om de inwendige mens te versterken. Ons duikplezier werd dan ook prompt tot kantwacht gebombardeerd. Te water ging het daarna in rap tempo. Heerlijk, het was een tijd geleden dat ik in de Zegerplas had gelegen en was dan ook weer blij verrast. Lekker donker en spooky. Onderweg hadden de heren het druk met schrijven, meten, kijken, nog meer schrijven, stil liggen, weer meten, en zo ging dat maar door…. Ondertussen begon De Rut zich te vervelen en is op jacht gegaan naar iets. Tijdens het niet tegenkomen van het iets viel mij op dat ik geen lichten meer zag. Ja een groot wit licht maar daar trap ik niet in. Dus werd de jacht gestaakt en ging het zoeken in werking. Boven gekomen zag ons duikplezier natuurlijk meteen dat ik weer eens gefaald had en greep dus niet in. Na een tiental minuten te hebben gewacht kwam zowaar een rood ding boven drijven. Ik had eindelijk mijn iets gevonden. Tot mijn verbazig hadden Jumbo en H&M het iets ook gevonden en hadden er een touw aan vast gemaakt. Top. Kan het iets ook niet vluchten. Op zo’n meterje of zes hergroeperen wij ons en ging het weer naar beneden. Maar niet voordat iedereen iedereen de schuld had gegeven en gekregen van het kwijt raken van de diverse buddy’s. Zelfs ons duikplezier kwam over het water aangelopen en bemoeide zich ermee.
Dit alles geheel volgens traditie die onze club hoog heeft staan. Nadat de duik was beeindigd, ging het richting koffietent/terras/paardenstal/snackbar etc. Dat ding aan de overkant van de weg bij de Chinees. Ik moet zeggen: dat moeten we vaker doen en zeker bij goed weer. Het was er aangenaam. He jongens…. ;)

Over de tweede duik - waar de puntjes op de i zijn gezet qua diepte, koers en opbjecten - kan ik kort zijn. Het duurde 40 minuten voordat ze weer boven waren. Dat krijg je met prille liefdes, die willen dan alleen nog maar samen duiken.

Ik heb genoten heren. Het was ook fijn, leerzaam maar vooral gezellig.

De Rut

De dagen worden wat langer, de temperaturen stijgen en de natuur ontwaakt langzaam uit een diepe, koude winterslaap. Bij de meesten onder ons komt een gevoel boven die het best te definiëren valt onder LENTEKRIEBELS.

Onlangs heeft @ twee, voor ons bekende, demio’s gezien in een nogal obscuur zwembad bij onze Zuiderburen. Beiden waren zonder directe toezicht van hunner eigenaressen en zij lieten zich geheel zonder schroom enige knuffeligheden welgevallen. @ kon het niet laten en heeft ze, als een volleerde paparazzo, op de gevoelige plaat gezet. Hierna volgden enige handelingen die bij @ op het netvlies zijn gebrand en dus niet voor publicatie geschikt zijn.

@ wordt nog regelmatig gillend en badend in het zweet wakker.

Geschikt

Filed Under Duiken | 6 Comments

Waar was De Vis afgelopen dinsdag avond? Welnu lieve mensen thuis op de bank. Dit terwijl hij de conditie van ons duikertjes oppeil moest houden. Waarom hij er niet was? Geen idee. Heeft dit gelegen aan het feit dat de duik zondag samen met De Rut te veel van hem heeft gevergd? Zou goed kunnen. Want tijdens deze duik had hij zijn handen vol aan zijn drijfvermogen. Een voorbeeld: Aan het einde van de duik verloor hij de controle over zijn voeten, dit terwijl hij nog wel een droogpak aanhad. Vinnen in de lucht en luid spartelend kwam deze Vis boven. Kortom:

of

tja…..